QUÉ SE PODE FACER ANTE UNHA SITUACIÓN DE RISCO DE INFECCIÓN POR VIH?

A profilaxe post exposición non ocupacional (PPENO) é unha medida de prevención secundaria dirixida a evitar o desenvolvemento da infección polo VIH tras unha exposicion accidental ó virus, por via sexual ou parenteral, foro do ámbito sanitario.

Estivo exposto a unha situación de risco e non transcurriran 72 horas dende a exposición ó VIH, pode acudir, preferiblemente nas 6 primeiras horas, ó servizo de urxencias dun hospital  onde valorarán o risco e poderán aconsellarle iniciar un tratamento preventivo con fármacos antirretrovirais durante 28 días que podería evitar a infección.

Advertisements

CÁNDO FACE-LA PROBA?

Se cre ter tido unha práctica de risco (ver apartado “quen deberían facerse a proba”) non debe esperar: acuda ao seu médico ou centro alternativo (ver apartado “onde se pode realizar a proba” ), onde valorarán o seu caso, lle indicarán a proba e, en caso de obter un resultado negativo, lle dirán se debe repetirlla e cando.O sistema inmunitario tarda un tempo en producir anticorpos abondo para ser detectados pola proba, e este tempo non é igual para todas as persoas.Ao tempo no que se pode obter un resultado negativo aínda estando infectado coñéceselle a miúdo como “período ventá”. Xeralmente tárdase entre 2 e 8 semanas tras a infección en desenvolver anticorpos detectables, e case todas as persoas os xeraron aos 3 meses da práctica de risco. Non obstante, nalgúns casos pódese tardar ata 6 meses.

POR QUÉ FACE-LA PROBA DO VIH?

Saber se se está infectado polo VIH permite beneficiarse o antes posible dun seguimento médico, acceder a un tratamento eficaz que mellora a calidade de vida e aumenta a supervivencia, e adoptar as medidas necesarias para evitar a transmisión da infección a outras persoas.

Un resultado negativo, sempre que non se expuxese de novo ao VIH, significa que non ten infectado/a. Isto non significa que non se poida infectar se ten prácticas de risco.

Imaxe

A idade mínima para poder realizarse a proba sen o consentemento materno/paterno para realizarse a proba do VIH é de 16 anos. (La Ley 41/2002, de 14 de noviembre, básica reguladora de la Autonomía del Paciente y de Derechos y Obligaciones en Materia de Información y Documentación Clínica)

CÓMO SE DETECTA Ó VIH?

A proba do VIH é a única forma fiable de saber se unha persoa está ou non infectada polo VIH.

As probas de diagnóstico do VIH que se empregan habitualmente son tests que miden, mediante unha sinxela análise de sangue, os anticorpos que xera o organismo fronte ao VIH.

A  proba do VIH,é unha análise específico para detectar a infección por VIH. Debe ser sempre voluntaria e confidencial, e nalgúns centros tamén pode facerse de forma anónima.

Tamén existen as probas rápidas de detección do VIH, cuxo resultado pódese obter en menos de 30 minutos. Un resultado positivo a estas probas deber ser confirmado posteriormente nun laboratorio.  

Imaxe

CÓMO SE PREVÉN O VIH?

  • Usando preservativo (masculino ou feminino) nas relacións sexuais con penetración e evitando a exaculación na boca se se practica o sexo oral.
  • Na penetración anal é recomendable utilizar lubricante hidrosoluble ademais do preservativo. 
  • Utilizando material estéril e evitando o uso compartido de xeringas, agullas e outros útiles de inxección se se consumen drogas inxectadas ou ó realizarse tatuaxes.
  • Utilizando instrumentos para perforar a pel dun só uso ou estériles. Non compartindo cuchillas de afeitar nin cepillos de dentes.
  • No caso das mulleres embarazadas con o VIH, hai tratamentos que reducen eficazmente o risco de transmisión aos seus fillos ou fillas. A lactación materna non está recomendada.
  • Imagen

CÓMO SE TRANSMITE?

O VIH pode transmitirse por tres vías: sexual, sanguínea e de nai a fillo/a.
Ademais, para que se produza a infección é necesario que o VIH penetre no organismo e entre en contacto co sangue ou mucosas (revestimento do interior da boca, vaxina, pene e recto) da persoa.

Vía sexual: nas relacións sexuais con penetración (anal, vaxinal ou oral) sen preservativo. A penetración anal é a práctica de maior risco, seguida da vaxinal. Cando unha persoa presenta outras infeccións de transmisión sexual (ITS) o risco de infección por VIH aumenta. As relacións sexuais orais teñen moito menor risco, especialmente sen exaculación.

Vía sanguínea: ao compartir xiringas, agullas, outro material de inxección ou calquera instrumento cortante que estivese en contacto con sangue infectado.
O intercambio de instrumentos punzantes e cortantes non esterilizados para perforacións na pel como os utilizados para tatuaxes, “piercing”, acupuntura, perforación de orellas, etc. supón tamén un risco.

Vía materno filial (de nai a fillo): cando a muller é seropositiva, a transmisión do virus pode ter lugar durante o embarazo, o parto ou a lactación.